วิธีดูการ์ดโปเกมอนปลอมจากด้านหลัง

การ์ดโปเกมอนภาษาเดียวกันทุกใบมีด้านหลังแบบเดียวกัน แต่ระหว่างซีรีส์อาจมีความต่างเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น และด้านหลังของการ์ดภาษาญี่ปุ่นก็ดูต่างจากภาษาอังกฤษ ด้านหลังเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีมากเวลาคุณจะตรวจการ์ดสักใบ คุณไม่จำเป็นต้องมีภาพสแกนของการ์ดใบนั้นเป๊ะ ๆ — การ์ดแท้ใบไหนก็ได้ที่เป็นภาษาเดียวกันใช้เป็นตัวอ้างอิงได้หมด และถ้ามาจากเซตเดียวกันก็ยิ่งดี

นักปลอมรู้ดีว่าผู้ซื้อจะดูที่ด้านหน้า พวกเขาจึงทุ่มแรงลงไปตรงนั้น — ทั้งภาพ โฮโล ฟอนต์ และลวดลาย ส่วนด้านหลังมักพิมพ์ออกมาคุณภาพต่ำและใช้หมึกผิด — ดูถูก ๆ มันวาว และสีจัดเกินจริง สีเพี้ยนไป รายละเอียดเล็ก ๆ หายไป และภาพรวมดูแบนไปนิด หลายครั้งแค่มองการ์ดก็รู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง

คู่มือนี้พูดถึงด้านหลังของการ์ดโปเกมอนอย่างเดียว ส่วนเกมอื่น ๆ เราจะพูดถึงในโพสต์ถัด ๆ ไป ส่วนด้านหน้า ดูได้ที่ คู่มือตรวจสอบการ์ด Base Set ของเรา ขอเตือนอย่างหนึ่งก่อนเริ่ม: กล้องมือถือและแสงทำให้สีเปลี่ยนไปมาก อย่าตัดสินด้านหลังจากรูปในประกาศขายเพียงรูปเดียวเด็ดขาด วางการ์ดไว้ข้างใบที่คุณรู้แน่ว่าเป็นของแท้ ใต้แสงเดียวกัน แล้วค่อยเทียบ การ์ดแท้สองใบก็อาจมีสีต่างกันเล็กน้อยได้ ซึ่งเป็นเรื่องปกติมาก แม้แต่การ์ดของแท้จากผู้ผลิตก็อาจพิมพ์ผิดหรือตัดเบี้ยวได้

การ์ดภาษาอังกฤษ: ลายวนสีน้ำเงิน

ด้านหลังของแท้ภาษาอังกฤษมีขอบสีน้ำเงินกรมท่าเข้ม ด้านในเป็นลายวนคล้ายก้อนเมฆที่ผสมเงาสีกรมท่าเข้ม เข้ากับสีขาวสว่าง และมีรายละเอียดละเอียดยิบอยู่เต็มไปหมด Poké Ball ตรงกลางเป็นสีแดงแท้ที่ครึ่งบน มีแถบสีดำ ครึ่งล่างสีขาวอมเทา และมีไฮไลต์คมชัดบนปุ่ม โลโก้ “Pokémon” เป็นสีเหลืองทองตัดเส้นขอบสีน้ำเงิน พร้อมตัว TM เล็ก ๆ อยู่ข้าง ๆ ทุกอย่างคมกริบ ทั้งตัวอักษร แถบ และไฮไลต์

ทีนี้มาดูว่าของปลอมพลาดตรงไหนบ้าง

1. สีขอบ จุดสังเกตที่พบบ่อยที่สุด ขอบของแท้เป็นสีกรมท่า ส่วนของปลอมเพี้ยนไปสองทาง: อมม่วง หรือสว่างเกินไปจนเป็นสีน้ำเงินสดใสเหมือนมีไฟส่องจากด้านหลัง ทั้งสองแบบไม่ถูกทั้งคู่

2. ลายวนซีดจาง ลายวนของแท้มีเงา มีหย่อมสีกรมท่าเข้มแทรกอยู่ระหว่างสีขาว ของปลอมหลายใบเงาเหล่านั้นหายไปหมด ลายวนจึงดูซีดและแบนราวกับมีคนไปเร่งความสว่างขึ้น

3. สีของ Poké Ball ครึ่งบนของบอลควรเป็นสีแดง แต่บนของปลอมจะเพี้ยนไปทางส้ม หรือเพี้ยนอีกทางเป็นแดงเข้มอมชมพู ไฮไลต์บนปุ่มก็มักเสียรูปไปด้วย

4. สีและเส้นขอบของโลโก้ สีเหลืองของโลโก้กลายเป็นส้ม และเส้นขอบสีน้ำเงินก็เบลอแทนที่จะเป็นเส้นคม ๆ

5. งานพิมพ์ไม่คม ของปลอมมักพิมพ์ด้วยความละเอียดต่ำกว่าของจริง ขอบโลโก้จึงดูฟุ้ง ลายวนเละ และถ้าส่องใกล้ ๆ อาจเห็นเป็นตารางพิกเซลแทนที่จะเป็นสีเนียน ๆ

6. ความหนาของขอบ ของปลอมบางใบมีขอบหนากว่าหรือไม่เท่ากัน แต่ข้อนี้ต้องระวัง เพราะการ์ดแท้เองก็เยื้องศูนย์บ่อยมาก และลำพังเรื่องนี้อย่างเดียวเป็นเรื่องสภาพการ์ด ไม่ใช่สัญญาณของของปลอม มันจะมีน้ำหนักก็ต่อเมื่อมาพร้อมกับจุดสังเกตเรื่องสีข้างต้น

ส่องใกล้ขึ้น: ตัว D ในตัว P

จุดตรวจคลาสสิกของการ์ดภาษาอังกฤษคือตัว P ในโลโก้ “Pokémon” ภายในห่วงของตัว P จะมีช่องว่างเล็ก ๆ รูปตัว D ลองถ่ายภาพมาโครด้วยมือถือ หรือใช้แว่นขยายส่องดูตัว D นั้นกับสีเหลืองรอบ ๆ ตัว D ในตัว P เปลี่ยนไปเล็กน้อยตามยุคสมัย จึงควรเทียบกับการ์ดแท้จากยุคใกล้เคียงกัน แกลเลอรีด้านล่างมีการ์ดสมัยใหม่หนึ่งใบ การ์ดจาก Base Set รุ่นเก่าสองใบ การ์ดจากซีรีส์ Expedition หนึ่งใบ ตามด้วยของปลอมสองใบ

ลองทดสอบกัน: ในภาพนี้มีของแท้อยู่ใบเดียว ที่เหลือเป็นของปลอมทั้งหมด ทายได้ไหมว่าใบไหน

การ์ดภาษาญี่ปุ่น: แสงรุ้ง

ด้านหลังของการ์ดภาษาญี่ปุ่นเป็นดีไซน์คนละแบบ การ์ดสมัยใหม่ใช้ดีไซน์นี้มากว่าสองทศวรรษ การ์ดภาษาญี่ปุ่นแทบทุกใบที่คุณมีจึงใช้เป็นตัวอ้างอิงได้ ส่วนการ์ดจากช่วงปลายยุค 1990 ใช้ด้านหลังแบบเก่า ซึ่งเราจะพูดถึงตอนท้ายของหัวข้อนี้ ขอบเป็นสีทองอมเขียวมะกอกแบบทึม ๆ: ด้าน ออกโทนกากีนิด ๆ ไม่เคยเป็นสีเหลืองสดใส ด้านในเป็นพื้นสีกรมท่าเข้มที่มีลายจุดละเอียดสม่ำเสมอทั่วทั้งผืน และหลัง Poké Ball มีแสงรุ้งนุ่ม ๆ โทนพาสเทลแผ่ออกมา รอบขอบมีลูกแก้วพลังงานเจ็ดลูก — หญ้ากับไฟฟ้าอยู่ด้านบน ไฟกับพลังจิตอยู่สองข้าง น้ำกับต่อสู้อยู่ด้านล่าง และดาวไร้สีสีขาวอยู่ตรงกลางด้านล่าง โลโก้ “Pokémon” เป็นสีเหลืองตัดเส้นขอบสีกรมท่า พร้อมสัญลักษณ์ ® เล็ก ๆ อยู่ข้าง ๆ

จุดสังเกตของการ์ดญี่ปุ่นปลอม:

1. สีขอบ ของแท้เป็นสีทองอมเขียวมะกอกแบบทึม ส่วนของปลอมเพี้ยนไปเป็นเบจซีดหรือน้ำตาลอมส้ม และแบบที่จับได้ง่ายที่สุดคือสีเหลืองมะนาวสดใส

2. สีน้ำเงินของพื้นหลัง ของแท้เป็นสีกรมท่าเข้มที่มีลายจุดละเอียดสม่ำเสมอ ส่วนของปลอมเป็นน้ำเงินรอยัลที่สว่างกว่า และลายจุดก็ไม่หยาบเป็นหย่อม ๆ ก็ถูกลบเรียบไปเลย

3. แสงรุ้ง แสงของแท้นุ่มนวลโทนพาสเทล อยู่หลังบอลอย่างสงบเสงี่ยม ส่วนบนของปลอมเป็นสีลูกกวาดจัดจ้าน จนเด้งออกมาจากการ์ด

4. Poké Ball และลูกแก้ว บอลของแท้ไล่เฉดเนียนและมีไฮไลต์ชัดเจนบนปุ่ม ส่วนของปลอมพิมพ์ออกมาแบน และลูกแก้วพลังงานทั้งเจ็ดก็เบลอจนอ่านไอคอนข้างในได้ยาก

5. เส้นขอบโลโก้ เส้นสีกรมท่ารอบโลโก้ออกมาหนาเกินไป หรือเฉดสีเพี้ยนไปเล็กน้อย

ส่องใกล้ขึ้น: ลูกแก้วพลังงานหญ้าที่มุมการ์ด

บนการ์ดภาษาญี่ปุ่นสมัยใหม่ จุดที่เราชอบตรวจคือมุมบนซ้าย — ลูกแก้วพลังงานหญ้า ขอบสีทองข้าง ๆ มัน และพื้นสีกรมท่าที่มีลายจุดล้อมรอบ บนการ์ดของแท้ พื้นที่รอบใบไม้จะโล่งสะอาดและมีลายจุดที่เป็นเอกลักษณ์ ลองดูตัว D ในตัว P ด้วย ส่วนบนของปลอม ใบไม้จะกลายเป็นเส้นบางเหมือนรอยขีด ลายจุดกลายเป็นลายจุดหยาบ ๆ และทั้งสีกรมท่าและเส้นขอบโลโก้ก็เอนไปทางม่วง

ลองทดสอบกัน: ในภาพนี้มีของแท้อยู่ใบเดียว ที่เหลือเป็นของปลอมทั้งหมด ทายได้ไหมว่าใบไหน

ด้านหลังแบบเก่าของการ์ดญี่ปุ่น

การ์ดภาษาญี่ปุ่นจากช่วงปลายยุค 1990 หน้าตาต่างออกไป: มีคำว่า “Pocket Monsters Card Game” บนพื้นสีน้ำเงินเข้ม พร้อมแสงสีขาว มีเส้นกรอบสีแดงบาง ๆ อยู่ถัดเข้ามาจากขอบ และมีข้อความลิขสิทธิ์ปี 1996 อยู่ด้านล่าง การ์ดพวกนี้ก็ถูกปลอมเหมือนกัน และหลักการตรวจทั่วไปยังใช้ได้อยู่ — เฉดของสีน้ำเงิน ความคมของตัวอักษรเล็ก ๆ และความกว้างของขอบขาวที่อยู่นอกเส้นสีแดง

ส่องใกล้ขึ้น: ตัว O ในคำว่า “MONSTERS” จุดตรวจที่เราชอบที่สุดบนด้านหลังแบบนี้ บนการ์ดของแท้ ตัว O เป็นวงแหวนที่สะอาด: ช่องตรงกลางกว้างและกลม และส่วนบนของตัว O มีลวดลายเฉพาะที่ดูเหมือนเส้นละเอียด ๆ ส่วนบนของปลอม ตัวอักษรจะหนากว่า

ลองทดสอบกัน: ใบหนึ่งเป็นของแท้ อีกใบเป็นของปลอม ทายได้ไหมว่าใบไหน

วิธีตรวจด้านหลังการ์ด

• เทียบกับการ์ดที่คุณรู้แน่ว่าเป็นของแท้ ในภาษาเดียวกัน ถ้าเป็นไปได้ให้มาจากเซตหรือซีรีส์เดียวกัน และอยู่ใต้แสงเดียวกัน จุดสังเกตส่วนใหญ่จะเผยตัวก็ต่อเมื่อวางเคียงกัน
• ถ่ายทั้งสองใบในรูปเดียว กล้องทำให้สีเพี้ยนก็จริง แต่มันเพี้ยนกับการ์ดทั้งสองใบเหมือนกัน
• หยิบแว่นขยายมาใช้ ถ้าสีดูปกติดีแต่ยังรู้สึกไม่เข้าที แว่นขยาย 10x–30x หรือภาพมาโครจากมือถือ จะทำให้เห็นจุดพิมพ์ — ดูภาพระยะใกล้ด้านบน และ คู่มือ Base Set เพิ่มเติมได้
• อย่าตัดสินจากรูปประกาศขายเพียงรูปเดียว ขอให้ผู้ขายถ่ายด้านหลังใต้แสงธรรมชาติ และถ้าทำได้ก็ให้วางคู่กับการ์ดอีกใบ

สรุป

สามอย่างนี้ตัดสินด้านหลังการ์ดได้เกือบทั้งหมด — สีขอบ คอนทราสต์ของลายวนหรือลายจุด และความคมของงานพิมพ์ ผิดหนึ่งอย่างคือสัญญาณเตือน ผิดสองอย่างคือคำตอบ และให้เทียบของแบบเดียวกันเสมอ — ด้านหลังของการ์ดภาษาอังกฤษไม่ได้พิสูจน์อะไรเกี่ยวกับการ์ดภาษาญี่ปุ่น และในทางกลับกันก็เช่นกัน