Jak rozpoznać podrobioną kartę Pokémon po rewersie

Każda karta Pokémon w tym samym języku ma ten sam rewers. Między seriami mogą jednak występować subtelne, niemal niewidoczne różnice, a japoński rewers wygląda inaczej niż angielski. Rewers to świetny punkt wyjścia, gdy sprawdzasz kartę. Nie potrzebujesz skanu dokładnie tej karty — wystarczy dowolny oryginał w tym samym języku, a jeszcze lepiej z tego samego setu.

Fałszerze wiedzą, że kupujący patrzą na awers, więc to tam wkładają całą pracę: ilustracja, holo, kroje pisma, wzór. Rewers jest często wydrukowany byle jak i złym tuszem — wygląda tanio, jest błyszczący i przesycony. Kolory uciekają, drobnych detali brakuje, a całość wygląda odrobinę płasko. Często wystarczy spojrzeć na kartę, żeby poczuć, że coś jest nie tak.

Ten poradnik dotyczy wyłącznie rewersu kart Pokémon. Innym grom przyjrzymy się w kolejnych wpisach. O awersie piszemy w poradniku o autentykacji kart z Base Setu. Jedno ostrzeżenie na start: aparat w telefonie i oświetlenie potrafią mocno zmienić kolory, więc nigdy nie oceniaj rewersu na podstawie jednego zdjęcia z ogłoszenia. Połóż kartę obok takiej, o której wiesz, że jest prawdziwa, w tym samym świetle, i porównaj. Dwie prawdziwe karty też mogą się nieco różnić kolorem i to zupełnie normalne. Nawet oficjalne karty bywają źle wydrukowane albo krzywo przycięte.

Karty angielskie: niebieski zawijas

Autentyczny angielski rewers ma głęboko granatową ramkę. W środku znajduje się chmurowy zawijas, w którym ciemny granat miesza się z jasną bielą, i jest w nim mnóstwo drobnych detali. Poké Ball pośrodku ma u góry czysto czerwoną połowę, czarny pasek, szarobiały dół i ostry refleks na przycisku. Logo „Pokémon” jest złocistożółte, z niebieskim konturem i małym TM obok. Wszystko jest ostre — litery, pasek, refleks.

A oto, co zwykle nie wychodzi na podróbkach.

1. Kolor ramki. Najczęstsza wskazówka. Prawdziwa ramka jest granatowa. Podróbki idą w jedną z dwóch stron: wpadają w fiolet albo są zbyt jaskrawe — elektryczny błękit, jakby podświetlony od tyłu. Ani jedno, ani drugie nie jest w porządku.

2. Wyblakły zawijas. Prawdziwy zawijas ma cienie, ciemnogranatowe partie między bielą. Na wielu podróbkach tych cieni po prostu nie ma, a zawijas wygląda blado i płasko, jakby ktoś podkręcił jasność.

3. Kolor Poké Balla. Górna połowa kuli powinna być czerwona. Na podróbkach ucieka w pomarańcz albo w drugą stronę, w różowawy karmazyn. Refleks na przycisku też często traci kształt.

4. Kolor i kontur logo. Żółć logo robi się pomarańczowa, a niebieski kontur zamiast czystej linii staje się rozmyty.

5. Miękki druk. Podróbki bywają drukowane w niższej rozdzielczości niż oryginał. Krawędzie logo są nieostre, zawijas rozmazany, a z bliska zamiast czystego koloru widać siatkę pikseli.

6. Szerokość ramki. Część podróbek ma ramkę szerszą lub nierówną. Z tym trzeba jednak ostrożnie. Autentyczne karty też często są przesunięte, a samo w sobie jest to kwestia stanu, nie oznaka podróbki. Liczy się dopiero w połączeniu z powyższymi wskazówkami kolorystycznymi.

Przyjrzyj się bliżej: litera D wewnątrz P

Klasyczne sprawdzenie na kartach angielskich to litera P w logo „Pokémon”. W jej oczku znajduje się mały otwór w kształcie litery D. Zrób zdjęcie makro telefonem albo weź lupę i przyjrzyj się temu D oraz żółci wokół niego. D w literze P zmieniało się z biegiem lat, więc porównuj z oryginałem z podobnego okresu. W galerii poniżej jest współczesna karta, dwie ze starych Base Setów i jedna z serii Expedition, a po nich dwie podróbki.

Zagadka dla ciebie: jedna z tych kart jest autentyczna, wszystkie pozostałe to podróbki. Zgadniesz która?

Karty japońskie: tęczowe promienie

Japoński rewers to zupełnie inny projekt. Współczesne karty używają go od ponad dwóch dekad, więc praktycznie każda japońska karta, którą masz, nadaje się na wzorzec. Karty z końca lat 90. mają starszy rewers, do którego wracamy na końcu tej sekcji. Ramka jest stonowanym oliwkowym złotem: matowa, lekko khaki, nigdy jaskrawożółta. W środku tło jest głęboko granatowe, z drobnym, równym cętkowaniem na całej powierzchni, a za Poké Ballem rozchodzą się miękkie, pastelowe tęczowe promienie. Przy krawędzi siedzi siedem kul energii — trawa i elektryczna u góry, ogień i psychiczna po bokach, woda i walka na dole, a na dole pośrodku biała gwiazdka bezbarwna. Logo „Pokémon” jest żółte, z granatowym konturem i małym ® obok.

Wskazówki na japońskich podróbkach:

1. Kolor ramki. Oryginał to stonowane oliwkowe złoto. Podróbki wpadają w bladobeżowy albo pomarańczowobrązowy, a najłatwiejsze do wyłapania są jaskrawe, cytrynowożółte.

2. Błękit tła. Oryginał to głęboki granat z drobnym, równym cętkowaniem. Podróbki mają jaśniejszy, królewski błękit, a cętkowanie jest albo grube i plamiste, albo całkiem wygładzone.

3. Tęczowe promienie. Prawdziwe promienie są miękkie i pastelowe, siedzą spokojnie za kulą. Na podróbkach mają jaskrawe, cukierkowe kolory, które aż wyskakują z karty.

4. Poké Ball i kule energii. Prawdziwa kula ma gładkie cieniowanie i czytelny refleks na przycisku. Podróbki drukują ją płasko, a siedem kul energii rozmywa się do tego stopnia, że trudno odczytać ikony w środku.

5. Kontur logo. Granatowy kontur wokół logo wychodzi zbyt gruby albo w lekko złym odcieniu.

Przyjrzyj się bliżej: kula trawy w rogu

Na współczesnych kartach japońskich najchętniej sprawdzamy lewy górny róg: kulę energii trawy, złotą ramkę obok niej i cętkowany granat dookoła. Na oryginale obszar wokół listka jest czysty i ma charakterystyczne cętkowanie. Sprawdź też D wewnątrz P. Na podróbkach listek zamienia się w cienką, porysowaną kreskę, cętkowanie przechodzi w grubą siatkę punktów, a granat i kontur logo wpadają w fiolet.

Zagadka dla ciebie: jedna z tych kart jest autentyczna, wszystkie pozostałe to podróbki. Zgadniesz która?

Stary japoński rewers

Japońskie karty z końca lat 90. wyglądają inaczej: napis „Pocket Monsters Card Game” na głęboko niebieskim tle z białymi promieniami, cienka czerwona linia ramki tuż przy krawędzi i tekst copyrightu z 1996 rokiem na dole. Te też są podrabiane, a ogólne sprawdzenia nadal działają — odcień błękitu, ostrość drobnego tekstu i szerokość białego marginesu na zewnątrz czerwonej linii.

Przyjrzyj się bliżej: litera O w słowie MONSTERS. Nasze ulubione sprawdzenie na tym rewersie. Na oryginale O jest czystym pierścieniem: otwór w środku jest szeroki i okrągły, a górna część litery ma charakterystyczny wzór przypominający cienkie kreski. Na podróbce litera jest cięższa.

Zagadka dla ciebie: jedna z tych kart jest autentyczna, a druga to podróbka. Zgadniesz która?

Jak sprawdzić rewers karty

• Porównaj z kartą, o której wiesz, że jest prawdziwa — w tym samym języku, najlepiej z tego samego setu lub serii, i w tym samym świetle. Większość tropów widać dopiero obok siebie.
• Sfotografuj obie na jednym zdjęciu. Aparat przekłamuje kolory, ale przekłamuje je tak samo na obu kartach.
• Weź lupę, jeśli kolory wyglądają dobrze, a mimo to coś ci nie gra. Lupa 10x–30x albo zdjęcie makro z telefonu pokaże punkty druku — zobacz zbliżenia powyżej oraz poradnik o Base Secie, gdzie jest tego więcej.
• Nigdy nie decyduj na podstawie jednego zdjęcia z ogłoszenia. Poproś sprzedającego o zdjęcie rewersu w świetle dziennym, najlepiej obok innej karty.

W skrócie

Na rewersie prawie całą robotę wykonują trzy rzeczy: kolor ramki, kontrast w zawijasie albo cętkowaniu oraz ostrość druku. Jedna z nich nie tak to ostrzeżenie; dwie to już odpowiedź. I zawsze porównuj to samo z tym samym — angielski rewers nie dowodzi niczego w przypadku japońskiej karty, i odwrotnie.